حرفهای درگوشی(ترنم باران)

*************

*************

این بار بی مقدمه از سر شروع کرد
این روضه خوان پیر از آخر شروع کرد

مقتل گشوده شد همه دیدند روضه را
از جای بوسه های پیمبر شروع کرد

از تل دوید مرثیه قتلگاه را
از لا به لای نیزه و خنجر شروع کرد

از خط به خطّ مقتل گودال رد شد و
با گریه از اسیری خواهر شروع کرد

این جا چقدر چشم حرامی به خیمه هاست!
طاقت نداشت از خط دیگر شروع کرد

بر سر گرفت گوش عبا را و صیحه زد
از روضۀ ربودن معجر شروع کرد

برگشت، روضه را به تمامی دشت برد
از ارباً ارباً تن اکبر شروع کرد

لب تشنه بود خیره به لیوان نگاه کرد
از التهاب مشک برادر شروع کرد

هی دست را شبیه به یک گهواره کرد
از لای لایِ مادر اصغر شروع کرد

تیر از گلوی کودک من در بیاورید!
هی خواند و گریه کرد و مکرر شروع کرد

غش کرد روضه خوان نفسش در شماره رفت
مدّاحی از کناره منبر شروع کرد:

ای تشنه لب حسین من ای بی کفن حسین!
دم را برای روضه مادر شروع کرد

یک کوچه باز کنید که زهرا رسیده است
مداح بی مقدمه از در شروع کرد

- هیزم می آورند حرم را خبر کنید-
این بیت را چه مرثیه آور شروع کرد

این شعر هم که قافیه هایش تمام شد
شاعر بدون واهمه از سر شروع کرد

************

توفان گرفت... نام شما سربلند شد

تا نيزه نيزه سمت خدا، سر، بلند شد

اين خون كه ريخت روي زمين، خون نبود، نه!
اين خون كه قد كشيد و تناور، بلند شد
از بركت تو بود، اگر ماجراي زخم
سرباز كرد، تازه شد از سر، بلند شد
هر دل كه از مصيبت و عشق تو سهم برد
آتش گرفت، سوخت و يكسر، بلند شد
يك رستخيز سرخ كه دنيا نياز داشت
از عمق لحظه هاي مكدّر بلند شد
در قحطسال عشق، كسي سربلند كرد

«معروف» در برابر «منكر» بلند شد!
تا پا نهاد روي گلويت، حضور زخم
آه از نهاد تشنه خنجر بلند شد
خونت وزيد در رگ تاريخ و بعد از آن
تا بود و هست نام شما سربلند شد
*************

کدام قسمت این قصه از تو بیزارم

کدام قسمت این قصه دوستت دارم ؟

که انتخاب شوم بین عشق و نفرت تو

عذاب می کِشم ازمن، من ِ خود آزارم !

 

اگر خودت بروی چشم باز پنجره ام

ولی اگر که بمانی همیشه ، دیوارم

نه ذوق و شوقِ دوباره به دست آوردن

نه اختیار فرار دوباره ... ناچارم ↓

که اعتماد به یک درصد احتمال کنم

و بعد علت را از خودم سوال کنم

 عذاب مطلق قبل و نیاز نسبی بعد

هنوز مانده که من با گذشته حال کنم

دوباره برگردم به نگاه گرمت که

چه اتفاق بیافتد... چه من خیال کنم !

 نگاه کرد به آغاز راه بازنده

چه مانده بود به جز ترس، ترس از آینده

شباهت من ِ دیروز با تو ِ فردا

تفاوت غلط انداز گریه و خنده

                 نداشتن ... همه عمر منتظر بودن                  

هنوز خواستن از یک خدای بخشنده

 ***

تمام کرد رمان را و خط بعد نوشت :

« سه شنبه ، ساعت 9 ، دوستت نویسنده »